Sztuka Cmentarza Powązkowskiego


Sztuka Cmentarza Powązkowskiego a style i kierunki
Sztuka 2. połowy XIX w.

Od połowy XIX w. wpływy skostniałego neoklasycyzmu słabną, ale nie znikają całkowicie. Już zresztą pod koniec XVIII w. artyści odkryli że na Grekach i Rzymianach świat się nie kończy, a piękno można odnaleźć "nawet" w sztuce średniowiecza. Potem nastał romantyzm, który za punkt honoru postawił sobie walkę z kanonami. Coraz chętniej zaczęto więc sięgać do dorobku minionych epok (architektura), coraz odważniej zrywano z pseudoantycznym idealizowaniem postaci, starożytną dekoracją czy tematyką mitologiczną (rzeźba, malarstwo).

Tak narodziły się historyzm i eklektyzm (w architekturze, sztuce użytkowej) oraz realizm akademicki (w rzeźbie, malarstwie). Zdominowały one twórczość artystyczną do 1918 r., stając się w pewnym sensie "oficjalną" sztuką XIX w.1

Do niedawna dorobek ówczesnych artystów był - delikatnie powiedziawszy - lekceważony. A jednak zarówno Cmentarz Powązkowski, jak i inne polskie nekropolie, są piękne właśnie dzięki XIX-wiecznym pomnikom. I myślę, że wiele z Was przyzna mi rację ;)

© Sowa
1.11.2009

Przypisy

  1. W historii sztuki i kultury wiek XIX. Funkcjonuje bardziej jako pojęcie, stąd obejmuje również czasy do końca I wojny światowej. Dopiero ów kataklizm decydująco wpłynął na zmianę norm i kanonów.


Do góry